Bang om wakker te worden…

Dag 22 - Zaterdag 4 september
Monte di Fò – Firenze (Florence), 53,6 km
Totaal 1463 km

Ik slaap tot zeven uur. De tent is van binnen en buiten druipnat. Een leger naaktslakken heeft kennelijk een nachtelijk festival gevierd en de sporen daarvan over de hele tent getrokken. De grond rondom is bezaaid met langslapers. Je kunt er bij het opruimen nauwelijks tussendoor laveren. Ik zal mijn sandalen straks goed moeten schoonmaken voordat ze in de tas gaan.
Om acht uur bestel ik in de campingbar een latte macchiato en een wat donker uitgevallen croissantachtig baksel. Een flatscreen met horizontaal uitgetrokken beeld braakt heftig nieuws uit. Aardbeving in Christchurch. Zo zie je maar dat zo’n naam ook niet meteen een garantie hoeft te zijn voor blijvende bescherming van boven. De presentatrice praat ongelooflijk snel zonder over haar woorden te struikelen, een Olympische prestatie horden-parlare van de hoogste orde. In de krant op tafel zie ik dat Oranje gisteren gewonnen heeft. Een hattrick van Huntelaar – die, als ik het goed begrijp, nu bij Schalke ’04 lijkt te spelen – en een van de teruggekeerde liefhebber Van-the-Man. Van der Vaart zou nu bij Tottenham zijn kostje bij elkaar scharrelen. Allerlei veranderingen en ik krijg ze niet mee. Ontmedialiseerd. Dat zal me een inhaalslag worden als ik weer terug ben.

Kort voor negen rij ik pas weg met een grotendeels natte tent met slakkensporen in mijn voortassen. Bepaald niet als een slak, want de eerste drie kilometers gaan vanaf 775 meter steil naar beneden. Daarna meteen weer een fikse klim (moeizaam, ik ben nog niet warm), gevolgd door een verdere afdaling van vijf kilometer. Weer terug tot op ruim tweehonderd meter.

Bij een verwaarloosde Mariakapel stop ik na 24 kilometer even voor een korte eetpauze. Dat is nodig, want de lange klim naar Vettal le Croce ligt voor de wielen. Acht kilometer lang.
Het fietsen gaat weer prima. Het weer is met zo’n 21 graden uiterst mild en aangenaam. De fleece kan weer uit. Het lijkt een goede beslissing geweest om mijn tocht in deze periode van het jaar te maken. Dat niet meer mensen op dat idee gekomen zijn. Ik zie al dagen geen enkele Romefietser meer. Ik ben dus in meerdere opzichten solo op weg naar Rome, maar aan de andere kant ook weer niet. Er zijn hier zoveel dorpen met de naam San Piero, dat mijn vader Pierre ongetwijfeld welgevallig met me meereist. Ook broer No zal van boven meegenieten. Misschien zijn al die dingetjes die kapot gaan, zoals mijn horlogebandje en de rits van de tent, wel plagerijtjes van hem en zit hij zich nu ergens boven op een wolkje te verkneukelen… daar zie ik hem zeker voor aan. Verder heb ik mijn engeltje (vorig jaar van Wilma gekregen) bij me en weet ik me verzekerd van de steun van Maria in haar hoedanigheid van Altijddurende Bijstand en La Madonna Pellegrina. Wat wel je nog meer? Gedachten bij een verwaarloosd Mariakapelletje…

Goed half twaalf bereik ik de top van de Vettal le Croce op 518 meter. De laatste echte klim van vandaag. En dan die afdaling… mensen! Meer dan vierhonderd meter lager ligt in de verte Firenze als een uit cadeaupapier van heuvels uitgepakt sieraad, te blinken in de zon. Hoe vaak ik afstap om te genieten en een foto te maken, dat weet ik niet meer. En dat landschap! Dit ken ik van foto’s, maar om nu zelf door die levende ansichtkaarten te fietsen, af te dalen zonder kracht te hoeven zetten, dat lijkt net een fantastische droom. Je wordt bang om wakker te worden…
En het stadje Fiesole uitrijdend ligt Firenze vlakbij in al haar pracht aan je voeten, als een bruid op haar bruidsbed. Bellissimo!

Alvorens dat bruidsbed in te rijden eet ik nog even om op het terras van een bar in San Domenico een Spaghetti Carbonare, zodat ik straks hongervrij en fit op de camping arriveer. Het is kwart voor één, bijna 45 kilometer op de teller. De temperatuur is hier heel wat hoger dan boven in de bergen. Mijn fietscomputer geeft 32 graden aan. Vandaag drie weken geleden ben ik vertrokken. Wat wonderlijk dat ik nu hier zit en straks door Firenze zal fietsen. Bij zo’n gedachten smaakt het eten dubbel zo lekker.

Om half twee ben ik na een laatste klim van anderhalve kilometer op camping Michelangelo, op een heuvel zuidelijk van de stad. Vanaf het terras zie je de koepel van de Duomo lonken. Voor mijn tent – ik betaal voor twee overnachtingen 21 euro 60 – vind ik een vlak plekje onder een lage olijfboom. Als ik de tent uitkom raken mijn haren de nog groene olijven. Er zijn veel jeugdigen. Ik voel me nu pas echt een opa.
Er is internet, dus zet ik eerst even het bericht van gisteren op de blog. Ook neem ik de tijd om te genieten van de reacties. Weer even dicht bij elkaar, ondanks de 1400 kilometer die ons scheiden. De telefoon moet weer eens opgeladen worden. En ik begin alvast met het bericht van vandaag.
Vandaag kook ik zelf. Tijdens het kokkerellen en eten krijg ik contact met drie Belgische jongens van en jaar of achttien, die met Interrrail door Europa toeren, morgen een dag in Florence blijven, en maandag de trein pakken naar Rome. Daar heeft mijn ‘trein’ nog zeven dagen voor nodig…

Na het eten loop ik via het vlakbij de camping gelegen Piazza Michelangelo steil omlaag naar de stad aan mijn voeten. Wat een uitzicht. De reusachtige, gekloonde David kan er vanaf zijn sokkel vierentwintig uur per dag van genieten. In de schemering, als de lantaarns ontstoken worden, stijgt de betovering.

Wat doe je zo’n eerste avond? Je loopt, loopt, kijkt op je plattegrondje en loopt. Stopt, een foto, nog een, en je loopt. En kijkt. Langs de oever van de Arno, met aan de overkant de langzaam oplichtende gebouwen gelig aftekenend tegen donkerende hemelblauw. De Ponte Vecchio over (met al die winkeltjes, waar een Italiaanse straatzanger een prima voorstelling staat te geven), de via Calimala, het prachtige Piazza della Republica, bewonderend, verwonderend…

...en dan sta je ineens oog in oog met de Duomo, de Santa Maria del Fiore. Vergapen! Wat een gebouw! Wat een gevelversiering, al honderden jaren oud en nog steeds modern. Tijdloos. Mijn cameraatje kan het nauwelijks bijbenen. Ik loop er helemaal omheen, al een hele trip op zich; de kerk zou achttienduizend kerkgangers kunnen herbergen. Onvoorstelbaar. Om te bekomen koop ik een ijsje – het eerste sinds ik in Italië ben… - en loop verder door de nog warme straten naar het Palazza Vecchio, een volgende monumentaliteit waar je stil van wordt. Ook hier weer een gekloonde David van Michelangelo. Een overal mensen. En muziek. Op de hoek naast het Palazza staat een jongeman met een gitaar. Paul Simonvoice, Fifty ways to leave your lover. Zijn gitaarspel is kristalhelder, doorzichtig als kant, zijn kleine geluidsinstallatie vult de hele hoek – anders dan de akoestische opera in Verona, maar ook smaakvol en uiterst genietbaar. De trappen rondom zitten vol geboeide toehoorders. Ergens vind ik nog een plaatsje. Na elk nummer stijgt het applaus omhoog langs de enorme beelden met hun nietsziende ogen en nietshorende oren. The Sound of Silence, verder komen ze niet. De zanger heeft een uitstekende repertoirekeuze en ik blijf lang zitten. En meezingen. Het summum voor mij is zijn vertolking van Led Zeppelin’s Stairway to heaven, met die prachtige singlestringpassages en gitaaraccoorden, dat zo langzamerhand de titelsong van mijn reis begint te worden, vooral met het oog op de komende zes fietsdagen door de Apennijnen. Het woord ‘genieten’ schiet te kort om mijn gevoel te beschrijven. Bijna de hele terugweg naar de camping ‘hang ik aan de lijn’ met Louise om haar deelachtig te maken van de indrukwekkende avond die ik beleef.

Mensen, wát een avond in Florence. Een bruisende stad, een stad vol jongeren. Dat wordt des te meer merkbaar als ik na een lang gesprek met mijn jonge Belgische buren en een paar wijntjes – dat kan nu weer even – na twaalven mijn slaapzak opzoek. Overal lawaai, geroezemoes van een mensenmassa en muziek. Hoe kom je daarbij in slaap? Lange aanloop, maar het lukt. Als ik om drie uur wakker word, is er aan deze geluidscoulissen nog niets veranderd. Drie uur..! Een feestende massa boven me op de Piazza Michelangelo, scheurende auto’s, motoren, scooters, piepende banden, opzwepende, stampende dancemusic, massaal meezingen van refreintjes…een orgie van geluid. Ik ben klaarwakker en eet een paar snoepjes die ik in het winkeltje gekocht heb als Engelse drop. Maar op het zakje zie ik ineens Cola Power staan… vergeet het verder slapen dan maar helemaal! Giechelend, schaterend, lallend, brallend lopen jongeren over de camping, in de duisternis op zoek naar hun tent ergens tussen de olijfbomen. Het begin van het tweede bedrijf..? Zou het zo stil op de camping geweest zijn omdat de meesten daarboven waren?
Sluitingsuur, muziekvergunning, zou zoiets in Italië bestaan?
Hoelang het doorgaat weet ik niet. Als ik voor de tweede keer wakker word is het stil. Half acht. Nee, voor je nachtrust moet je niet naar Florence gaan. Ondanks het gegeven dat de stad genoeg ‘in huis’ heeft om dat gemis te compenseren. Ik hoop dat de komende nacht wat meer rust brengt. Voor de volgende Apenijnnenetappe is een fit en uitgerust lijf nodig.